به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، حجت الاسلام والمسلمین عبدالامیر خطاط امروز در پنجمین جلسه شرح نهج البلاغه که در نمازخانه مرکز مدیریت برگزار شد، با استناد به حکمت ۲۲۸ نهجالبلاغه، به تبیین آثار مخرب دلبستگی به دنیا پرداخت.
جانشین مدیر حوزه علمیه استان اصفهان به کلام امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) اشاره کرد که فرمودند: «مَنْ لَهجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْیَا الْتَاطَ مِنْهَا بِثَلَاثٍ»، یعنی هر کس دلش به محبت دنیا آمیخته شود، به سه چیز مبتلا خواهد شد که عبارتند از: «هَمٍّ لَا یُغِبُّهُ» (اندوهی که رها نمیکند)، «حِرْصٍ لَا یَتْرُکُ» (حرصی که دست بردار نیست) و «أَمَلٍ لَا یُدْرَکُ» (آرزویی که به دست نمیآید).
حجت الاسلام و المسلمین خطاط در ادامه به نقش محبت به عنوان نیروی محرک اصلی انسان اشاره کرد و افزود: دین بر انتقال شناخت عقلی به عمق دل تأکید دارد تا محبت، انسان را به حرکت وادار سازد.
وی همچنین بر اهمیت لحظات پایانی عمر تأکید کرد و گفت: نیروی محبت در لحظه جان دادن از انسان جدا نمیشود و از این رو، شیطان در آن لحظه برای انحراف انسان، محبوب های دنیوی او را به رویش میکشاند.
استاد حوزه علمیه اصفهان با ذکر حدیث «الْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ» تصریح کرد که دل جایگاه ویژهای برای خداوند است و هر چند باید از نعمت های دنیا بهره برد، اما نباید به آن دل بست؛ چرا که محبت واقعی، محبت به خالق و مخلوقات اوست که از منظر قرب به خدا مورد محبت قرار میگیرند.
دلبستگی به دنیا؛ مانعی بزرگ برای آرامش و کمال
وی با اشاره به کلام امیرالمومنین (علیه السلام) در نهجالبلاغه که می فرمایند «مَنْ لَهجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْیَا» گفت: طبق این فرمایش کسی است که دلش آمیخته به محبت دنیا شده باشد نتیجه اش، آرامش نداشتن است و حرصی که رهایش نمی کند و آرزوهایی که دستنیافتنی هستند.
حجت الاسلام و المسلمین خطاط برای تشریح این اسارت، مثالی از مورچهای که قطرهای شهد را چشید و شیرینی آن او را چنان شیفته کرد که وارد منبع عسل شد و همانجا به دلیل چسبندگی و شیرینی بیش از حد، اسیر و هلاک گشت ،اما دیگر نتوانست بیرون بیاید را زد و خاطرنشان کرد: بنابراین لذتهای دنیا گرچه شیریناند، اما چسبندگی آنها انسان را اسیر و مانع حرکت او به سوی کمال می شود.
نظر شما