حجتالاسلام والمسلمین محمدابراهیم ادبی، از مبلّغان شهرستان آمل، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به سالگرد ارتحال حضرت آیتالله العظمی میرزا جواد تبریزی، خاطرنشان کرد: این مرجع عالیقدر از استادان مبرّز حوزههای علمیه قم و نجف بودند که با بهرهگیری از محضر عالمان بزرگ، به مرتبه اجتهاد رسیدند و آثار ماندگاری در فقه شیعه بر جای گذاشتند.
از تبریز تا حوزه علمیه قم
پژوهشگر معارف دینی با اشاره به زندگی علمی حضرت آیتالله العظمی تبریزی اظهار داشت: ایشان سال ۱۳۰۵ شمسی در خانوادهای مذهبی در تبریز متولد شدند و پس از تحصیل تا سال دوم دبیرستان، بهدلیل علاقه به مکتب اهلبیت (ع) وارد مسیر علوم دینی شدند.
وی افزود: ایشان سال ۱۳۲۳، در هجده سالگی، تحصیل را در مدرسه طالبیه تبریز آغاز کردند و پس از فراگیری مقدمات و بخشی از دروس سطح، سال ۱۳۲۷ برای ادامه تحصیل به حوزه علمیه قم مقدس رفتند. در قم مقدّس، دروس سطح را به پایان رساندند و در درس خارج فقه و اصول حضرت آیتالله العظمی سیدمحمد حجت و حضرت آیتالله العظمی سیدحسین بروجردی شرکت کردند. همزمان نیز به تدریس پرداختند و بهدلیل توان علمی و دقت نظر مورد توجه استادان حوزه قرار گرفتند.
حجت الاسلام و المسلمین ادبی ابراز داشت: حضرت آیتالله العظمی بروجردی، با شناخت توان علمی ایشان، آیتالله العظمی میرزا جواد تبریزی را بهعنوان یکی از ممتحنان طلاب حوزه برگزیدند. ایشان در سالهای نخست اقامت در قم مقدس، در مسجد نور، مقابل قبرستان شیخان، تدریس میکردند و شاگردان بسیاری از محضرشان بهره میبردند.
نجف؛ جایگاه بارز در فقاهت
مبلّغ استان مازندران با اشاره به حضور حضرت آیتالله العظمی تبریزی در نجف گفت: ایشان پس از پنج سال اقامت در قم، سال ۱۳۳۲ راهی نجف اشرف شدند و از محضر استادانی همچون آیتالله العظمی سیدعبدالهادی شیرازی و آیتالله العظمی سیدابوالقاسم خوئی بهره بردند. نبوغ علمی و توان استدلالی ایشان، توجه آیتالله العظمی خوئی را جلب کرد و زمینه حضورشان را در شورای استفتائات این مرجع عالیقدر فراهم آورد. آیتالله العظمی تبریزی همچنین در جلسات علمی خصوصی استاد خود شرکت میکردند و با طرح پرسشها و اشکالات فقهی و اصولی، به غنای مباحث میافزودند.
وی یادآور شد: حضرت آیتاللهالعظمی تبریزی در کنار تحصیل، تدریس مکاسب و کفایه را در مسجد خضراء و دیگر مراکز علمی نجف آغاز کردند و پس از افزایش شمار طلاب، به تدریس خارج فقه و اصول پرداختند. آیتالله العظمی خوئی، ایشان را عالمی فاضل و مجتهدی جامعالشرایط میدانستند
کارشناس دینی با اشاره به فعالیتهای تبلیغی آیتالله العظمی تبریزی بیان کرد: ایشان فقاهت را از تبلیغ و ارتباط با مردم جدا نمیدانستند و در کنار تدریس و تحقیق، برای تبیین احکام شرعی و معارف اهلبیت(ع) به مناطق مختلف سفر میکردند. سادهزیستی، رفتار اخلاقی و ارتباط صمیمانه ایشان با مردم، بر مخاطبان اثر میگذاشت. فعالیتهای تبلیغیشان در مناطقی از عراق، از جمله کرکوک، مردم بسیاری را با مکتب اهلبیت(ع) آشنا کرد. آیتالله العظمی تبریزی پس از بیست و سه سال فعالیت علمی و تبلیغی در نجف، سال ۱۳۵۵ هنگام بازگشت از زیارت کربلای معلی، به دست رژیم بعث عراق دستگیر و به ایران فرستاده شدند.
قم؛ کانون تدریس و تربیت شاگردان
پژوهشگر معارف دینی با اشاره به بازگشت حضرت آیتالله العظمی تبریزی به ایران اظهار داشت: ایشان در حوزه علمیه قم مستقر شدند و فعالیتهای علمی خود را ادامه دادند. تحقیق، تألیف، تدریس و تربیت شاگردان، محورهای اصلی فعالیت ایشان در سالهای پایانی عمر بود.
حجت الاسلام و المسلمین ادبی افزود: درس خارج فقه ایشان در مسجد اعظم قم، از درسهای پررونق حوزه به شمار میرفت. دقّت در بیان مباحث و توجه به جزئیات فقهی، درس ایشان را به محفلی علمی و مجتهدپرور تبدیل کرده بود. آیتالله العظمی تبریزی شاگردان فراوانی تربیت کردند و آثار ارزشمندی از خود بر جای گذاشتند؛ کتاب «ارشاد الطالب»، تعلیقهای چهارجلدی بر «مکاسب محرمه» شیخ انصاری، از مهمترین آثار ایشان است. ایشان تا سالهای پایانی عمر به پاسخگویی به مسائل شرعی، هدایت دینی مردم و تربیت طلاب ادامه دادند و در اواخر آبان سال ۱۳۸۵ شمسی دعوت حق را لبیک گفتند. میراث علمی، آثار فقهی و سیره اخلاقی آیتالله العظمی میرزا جواد تبریزی همچنان در حوزههای علمیه و میان علاقهمندان معارف اهلبیت (ع) زنده است.










نظر شما