زمین گواهی می‌دهد...

پس زمین آن مسجد، به نشانه‌ای روشن از مصداق این آیه تبدیل شد و بر عملی که بر روی آن رخ داده بود، شهادت داد. شهادتی که آتش هم نمی‌توانست آن را بسوزاند.

آنچه بر زمین مسجد نقش بست، تنها اثر آتش نبود؛ گواهیِ زمین بود بر پاکی آن شهید. این، «شهادتِ خاک» بود بر طهارت روح.

گویی زمین نتوانست این «نفس مطمئنه» را در خود پنهان کند و از آن رازی بماند؛ پس ردای نورانیت او را بر دوش خود نمایاند تا جهانیان ببینند: آتش، تنها پوسته را می‌سوزاند، اما نور را تابناک‌تر می‌کند.

در منطق قرآن، نیز این مظلومان و مستضعفان زمین هستند که حاملان نور الهی می‌شوند: «وَنُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً»(قصص/۵). دشمن پنداشت با افروختن شعله‌های آتش، می‌تواند نور ایمان را محو کند؛ غافل از آن که آتش، خاکستر تن را زدود تا نگار جاودان روح، تابان‌تر بر جای بماند.

این حماسه، حلقه‌ای دیگر از زنجیره جوان مردانی است که فرمان «خُذِ الْکِتَابَ بِقُوَّةٍ» را نه در حرف، که در جان و تن تفسیر کردند و با آغوش باز، خویش را سپر دفاع از قرآن ساختند. آنان رفتند تا قرآن بر زمین بماند و زمین نیز، به پاس این فداکاری، روایتگر پاکی‌شان شود.

مرضیه سادات هاشمی راد