حجت الاسلام و المسلمین ابراهیم سیفی از مبلّغین شهرستان آمل، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری با اشاره به دوران حساس و پرحادثه امامت حضرت زینالعابدین (ع) اظهار داشت: تحلیل صحیح آن دوران، نیازمند نگاهی عمیق به جریانات سیاسی و انحرافی پس از شهادت سیدالشهدا (ع) است، امام سجاد(ع) در شرایطی، رهبری شیعه را بر عهده گرفت که جامعه اسلامی در تلاطمی شدید میان غم و خشم ناشی از کربلا، قدرت طلبی مدعیان دروغین و استبداد و فساد روزافزون حکومت بنیامیه قرار داشت.
کارشناس دینی با اشاره به «واقعه حره» ابراز کرد: پس از حادثه کربلا، نفرت عمومی از یزید در مدینه بالا گرفت. مردم مدینه حاکم اموی را بیرون کردند و با عبدالله بن حنظله (فرزند غسیل الملائکه) بیعت کردند و بنیامیه را در خانه مروان بن حکم محاصره نمودند، یزید، لشکری به فرماندهی مردی بی رحم و خونخوار به نام «مسلم بن عقبه»، به سوی مدینه فرستاد.
وی با اشاره به فجایع این واقعه بیان کرد: مسلم بن عقبه پس از محاصره و درخواست تسلیم مردم، سه روز به قتل، غارت و تجاوز در مدینه مباح کرد. هزاران نفر کشته شدند که در میان آنها هفتصد تن از بزرگان انصار و هفتصد حافظ قرآن بودند.
حجت الاسلام و المسلمین سیفی یادآور شد: فجایع واقعه حرّه به حدّی بود که حتی فرماندهان این جنایت، مانند شمر، پس از انجام قتلعام، به عبادت و مناجات مشغول میشدند و آن را عملی در راه اطاعت از یزید و محبوب نزد خدا می دانستند، این نشان از سطح عمیق انحراف فکری و تبدیل اطاعت از حاکم به یک عبادت کورکورانه داشت.
کارشناس دینی تصریح کرد: نکته قابل تأمل در این ماجرا، موضع امام سجاد (ع) است. یزید به دلیل تجربه قبلی از سخنرانی تاثیرگذار امام در شام، سفارش کرده بود که متعرّض ایشان نشوند. امام زین العابدین (ع) نیز در این بحران، ضمن حفظ موضع مستقل و عدم همراهی با شورشیان، زیرا قیام آنان را دارای رهبری صحیح نمیدانستند، به وظیفه انسانی و اسلامی خود عمل کردند و حتی خانواده مروان و بنیامیه را که در معرض خطر بودند، پناه دادند، این رفتار کریمانه امام (ع) در حالی که همان خاندان، عامل اصلی شهادت پدر و خانواده ایشان بودند، اوج عفو و بزرگواری ایشان را نشان میدهد.
وی به تحلیل کلّی اوضاع سیاسی و فساد دوران اموی پرداخت و گفت: پس از واقعه حرّه و در ادامه دوران امام سجاد (ع)، فساد عقیدتی و اخلاقی در حکومت به اوج خود رسید. چهره هایی مانند «حجاج بن یوسف ثقفی» که بیش از صد هزار نفر را به قتل رساند و لذت خود را در خونریزی میدانست، یا «ولید بن یزید» که قرآن را تیرباران کرد، نمونههای بارز این انحراف بودند.
حجت الاسلام و المسلمین سیفی تصریح کرد: امورایی مانند عبدالملک بن مروان صراحتاً میگفتند هرکس به آنها پند دهد، گردنش زده میشود، حجاج در خطبههایش خلیفه را برتر از انبیا و ملائکه میخواند، عبدالله بن زبیر نیز از ترس غرور پیدا کردن خاندان پیامبر(ص)، صلوات بر ایشان را در خطبهها ترک کرد. این موارد، نشان از دور شدن کامل دستگاه حکومت از معارف ناب اسلامی و تبدیل دین به ابزاری برای سرکوب و توجیه ظلم داشت.
وی تأکید کرد: در چنین فضای مسموم و خفقان آوری، امام سجاد (ع) با دو استراتژی اصلی، اسلام ناب را زنده نگاه داشت، نخست عبادت و دعا که در قالب صحیفه سجادیه، دانشگاهی از عرفان و ارتباط با خدا را به بشریت آموخت و دوم تربیت نیروهای نخبه و تشکیل شبکه زیرزمینی شیعه که با وجود نظارت شدید امویان، به آرامی و با حکمت انجام شد، ایشان نشان دادند که در اوج فشار سیاسی و انحراف جامعه، میتوان نه با قیام مسلحانه نامناسب، بلکه با کار فرهنگی عمیق و صبر و استقامت، میراث پیامبر (ص) و امام حسین (ع) را حفظ کرد و برای آینده نهضت شیعه، سرمایهای عظیم به ارمغان آورد.
انتهای پیام. /
نظر شما