به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام والمسلمین رضا یوسفزاده، مشاور خانواده، در پاسخ به پرسشی درباره موانع شناخت صحیح همسر در زندگی مشترک، به نقش نگاه قضاوتآمیز در ایجاد فاصله میان زوجین اشاره کرد.
سوال:
اولین مانعی که نمیگذارد افراد یکدیگر را به درستی بشناسند، چیست؟
پاسخ حجت الاسلام والمسلمین رضا یوسف زاده
برای شناخت همسر در زندگی، باید زمینهای فراهم باشد، اما موانعی نیز وجود دارد. مهمترین و اصلیترین مانع، نگاه قضاوتآمیز است.
مفهوم نگاه قضاوتآمیز
نگاه قضاوتآمیز به این معناست که انسان پیوسته بر روی ویژگیهای طرف مقابل ارزشگذاری میکند: «این درست است، این نیست»، «طرف من باید اینگونه باشد، نباید اینگونه باشد»، «چرا فرهنگ آنها اینگونه است؟ فرهنگ ما درستتر است».
آیۀ شریفه و رد ارزشگذاریهای نابجا
ادامۀ آیۀ شریفه همین مطلب را تأکید میکند: «إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ» (حجرات: ۱۳). ملاک کرامت، تقواست، نه ویژگیهای جنسیتی، شخصیتی یا فرهنگی. این ویژگیها صرفاً تفاوتهایی هستند که میان انسانها وجود دارد. برای مثال، اینکه من برونگرا هستم و همسرم درونگراست، به معنای برتری یکی بر دیگری نیست. یا اینکه در فرهنگ ما آداب و رسومی وجود دارد که در فرهنگ طرف مقابل نیست، به معنای برتری فرهنگ ما نیست. اینها صرفاً تفاوتهایی هستند که خداوند اراده کرده است.
احترام به ارادۀ خداوند در تفاوتها
خداوند میفرماید: «إِنَّا خَلَقْنَاکُمْ»، ما شما را آفریدیم. برای هماهنگی در زندگی، باید به ارادۀ خداوند احترام گذاشت و آن، قدرت تحمل تفاوتها است. در ادامۀ آیه میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ»؛ خداوند دانا و آگاه است.
تقوا، معیاری ناشناختنی برای انسان
همین تقوا را نیز خداوند میداند و درجۀ آن برای انسان قابل تشخیص نیست. نمیتوان گفت که فلان شخص از بهمان شخص متقیتر است. این را تنها خداوند علیم و خبیر میداند. آیه میفرماید «عِنْدَ اللَّهِ» - کرامت نزد خداست، نه نزد ما.
پیامد ارزشگذاری نادرست
هنگامی که در ارتباط با یکدیگر ارزشگذاری میکنیم، خود را از همسرمان بالاتر میبینیم و او را در درجۀ پایینتری قرار میدهیم. در این حالت، به جای تعامل و همدلی، به دنبال تغییر طرف مقابل میرویم. در حالی که وظیفۀ ما در زندگی مشترک، شناخت تفاوتها و تحمل آنهاست، نه قضاوت و تلاش برای تغییر دادن همسر.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید
نظر شما