روایت یک مُبلّغ از مهرورزی در جوار حرم امیرالمؤمنین(علیه‌السلام)

حجت‌الاسلام احسان حکمتی‌فر، مُبلّغ گروه تبلیغی جهادی «رویش من»، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در مشهد، با روایت خاطره‌ای از جوار حرم مطهر امیرالمؤمنین حضرت علی(علیه‌السلام)، از تأثیر یک هدیه کوچک در شاد کردن دل یک زائر خردسال و جلوه‌های زیبای مهرورزی در مسیر اربعین سخن گفت.

وی با اشاره به حال‌وهوای معنوی شهر نجف اشرف اظهار داشت: در نزدیکی حرم مطهر امیرالمؤمنین(علیه‌السلام)، دختربچه‌ای با چهره‌ای شاد و معصوم توجهم را جلب کرد. از همان فاصله، برق شادی در چشمانش دیده می‌شد. وقتی نگاه‌هایمان به هم گره خورد، لبخندی شیرین بر لبانش نشست. برایش دست تکان دادم و او نیز با همان دستان کوچک و کودکانه پاسخ داد.

این مُبلّغ گروه تبلیغی جهادی «رویش من» ادامه داد: او را صدا زدم. با آرامش به سمتم آمد. نامش را پرسیدم و با لبخند گفت: «نازان». چند دقیقه بعد دوباره کنار مادرش رفت و همان‌جا با خود اندیشیدم که چه هدیه‌ای می‌توانم به این زائر کوچک حضرت امیر(علیه‌السلام) بدهم.

وی افزود: تنها هدیه‌ای که همراهم بود، یک پیکسل با نقش پرچم و نقشه ایران بود که به کوله‌پشتی‌ام نصب شده بود. آن را جدا کردم، به سمت این کودک رفتم، مقابلش روی زمین نشستم تا هم‌قد او باشم و گفتم: چون دختر خیلی خوبی هستی، این هدیه برای توست. سپس پیکسل را به لباسش نصب کردم.

هدیه‌ای کوچک و درسی بزرگ از مهربانی

حجت‌الاسلام حکمتی‌فر خاطرنشان کرد: شادی آن کودک وصف‌ناشدنی بود؛ اما آنچه بیش از هر چیز بر دلم نشست، سخنان مادر او بود که با قدردانی گفت: حاج‌آقا، خیلی ممنون... از دیشب مدام می‌گفت من هم پیکسل می‌خواهم. ببینید خدا چقدر زود خواسته‌اش را برآورده کرد.

وی با بیان اینکه این اتفاق، درس بزرگی برای او به همراه داشت، اظهار کرد: در همان لحظه احساس کردم که خداوند گاهی بندگانش را واسطه تحقق آرزوهای کوچک دیگران قرار می‌دهد؛ آرزوهایی که شاید از نگاه ما ساده باشند، اما برای صاحبانشان دنیایی از شادی و امید به همراه دارند.

این مُبلّغ گروه تبلیغی جهادی «رویش من» در پایان تأکید کرد: مسیر پیاده‌روی اربعین تنها عرصه خدمت‌رسانی و پذیرایی از زائران نیست، بلکه مدرسه‌ای برای تمرین مهربانی، همدلی و بخشش است؛ جایی که گاهی یک هدیه کوچک، یک لبخند صمیمی یا چند لحظه توجه، می‌تواند خاطره‌ای ماندگار در دل یک زائر، به‌ویژه کودکان، ثبت کند و انسان را به این باور برساند که مهربان‌ترین دست‌ها، همان دست‌هایی هستند که خداوند آن‌ها را وسیله لطف و رحمت خود برای بندگانش قرار می‌دهد.