به گزارش خبرگزاری حوزه، شعر «ببخش» سروده محمدحسین فرمانی، نجوایی شاعرانه با امام معصوم(ع) است که در آن شاعر با اعتراف به گناه، خطا و غفلت، از کوتاهیهای خود پوزش میطلبد و در پایان، تمنای نگاه، کرامت و اذن ملاقات دارد.
از فَرطِ گنَه، شُدم چو مَحروم، بِبَخش!
از این بَدیَم، شُدی چو مَغموم، بِبَخش!
آنقَدر خَطا کردم و عِصیان بِنِمودَم
دَر دَرگهِ رَبّ، شُدم چو مَحکوم، بِبَخش!
در طولِ شبانه روز، غفلت بِنِمودَم
اَز غِفلَتِ من، شُدی چو مَظلوم، بِبَخش!
گفتَم که مُحِبّ ِ تو بُدَم؛ این، چه مُحبّی ست؟!
کوتاهِیَم اِی اِمامِ مَعصوم، بِبَخش!
کورَم که تو را در حَرَمِ یار نَدیدم
این، گَشته چو سَرنوشتِ مَحتوم، بِبَخش!
مَن خادِم و نوکری، به اَربابِ خود هستم
سَرپیچیِ من، سَروَرِ مَخدوم، بِبَخش!
من پا زِ گِلیمِ خود، فَراتَر بُردَم
مَحروم شُدم زِ نورِ مَرسوم، بِبَخش!
اینَک به نگاهی، کرَمی، مِهر و دُعایی
این جُرم و خَطا، بَر مَنِ مَحروم، بِبَخش!
آیا بِدَهی اِذن، مُِلاقاتِ خودَت را؟
این دوریِ خود، بَر منِ مَصدوم، بِبَخش!
مَن مُنتظِرِ دیدَنَت، اِی نورِ خدایَم
کُن وَضعیَتَم زِ هِجر، مَعلوم، بِبَخش!
محمد حسین فرمانی
نظر شما