حجت‌الاسلام و المسلمین علیرضا آذرنیوشان، از مبلّغان شهرستان آمل، در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به نام‌گذاری دهم مهر به عنوان «روز ملی نخبگان» اظهار داشت: نخبگی را نباید صرفاً در نمرات درخشان و مدال‌های جهانی خلاصه کرد، بلکه این یک ظرفیت درونی در تار و پود هر ایرانی است. شکوفایی این استعدادها در گرو فراهم بودن «میدان عمل» است و اگر این میدان تنگ بماند، استعدادها راه مهاجرت را پیش می‌گیرند.
نخبگی؛ محصول میدان است نه صرفاً استعداد
مبلّغ شهرستان آمل با اشاره به تاریخ علم تصریح کرد: نخبگان پیش از آنکه «کشف» شوند، ابتدا «میدان» دیده‌اند. امروز نیز جوانانی که در شرکت‌های دانش‌بنیان و عرصه‌های نوآوری فرصت تجربه یافته‌اند، پیشران پیشرفت کشور هستند، اما زمانی که میدان‌ها بسته شود و ایده‌ها جدی گرفته نشود، نخبه بودن به یک برچسب تشریفاتی تقلیل یافته و جوان به فکر کوچ می‌افتد.
وی گفت: جوان ممکن است در مسیر تحقیق دچار خطا یا محاسبات نادرست شود و وظیفه جامعه، بازگرداندن او به مسیر درست است. جامعه‌ای که خطای جوان را بهانه حذف او قرار دهد، در واقع ظرفیت آینده خود را می‌سوزاند و باید فرهنگ «تصحیح مسیر» جایگزین فرهنگ «حذف» شود.
حجت الاسلام و المسلمین آذرنیوشان در تحلیل آمارهای مهاجرت نخبگان خاطرنشان کرد: ریشه این پدیده را نباید در بی‌استعدادی جست، بلکه باید در «بی‌میدانی» جستجو کرد. وقتی پژوهشگر با موانع اداری دست‌وپنجه نرم می‌کند یا نوجوان مستعد در مدرسه صرفاً محفوظات می‌آموزد و نه مهارت حل مسئله، طبیعی است که به دنبال محیط‌هایی با میدان عمل بیشتر باشد.
راهکارهای پنج‌گانه برای حفظ و پرورش استعدادها
مبلّغ شهرستان آمل در پایان برای مقابله با مهاجرت و شکوفایی استعدادها، پنج راهکار کلیدی ارائه کرد:
۱. تبدیل مدارس به کارگاه‌های مهارت‌محور و جایگزینی آموزش نظری با پروژه‌های واقعی.
۲. تغییر نقش استاد راهنما از «داور صرف» به «هادی» در محیط‌های پژوهشی.
۳. پیوند زدن تحقیقات دانشگاهی با نیازهای واقعی جامعه برای ایجاد احساس اثرگذاری.
۴. تأمین حداقل معیشت، امنیت شغلی و احترام اجتماعی به عنوان لازمه ماندن.
۵. تغییر روایت رسانه‌ای از نخبگان و نمایش تلاش، خطا و پایداری آنان به جای تمرکز بر رتبه‌ها.
کارشناس دینی اظهار داشت: اگر امروز میدان عمل فراهم شود، دیگر نیازی به التماس برای ماندن نخبگان نخواهد بود، زیرا نخبه ایرانی در صورت شنیده شدن صدا و دیده شدن تلاشش، می‌ماند و می‌سازد.
نظر شما