جای کودکان شهید میناب در جشنواره کودک خالی نماند

به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، سالن جشنواره این‌بار فقط محل تماشای فیلم نبود؛ کودکان آمده بودند تا روی صندلی‌های جشنواره بنشینند، فیلم ببینند، بخندند و برای ساعتی در دنیای قصه‌های سینما زندگی کنند اما میان همین شور کودکانه، جای کودکانی هم به چشم می‌آمد که فرصت رسیدن به چنین روزی را پیدا نکردند.

کودکان در جشنواره حاضر بودند؛ از همان نسلی که قرار است مخاطب سینمای کودک باشد، فیلم ببیند و خاطره بسازد. در کنار این حضور، یاد شهدای میناب و کودکانی که در جریان جنگ رمضان و جنگ ۱۲روزه جان خود را از دست دادند نیز در جشنواره گرامی داشته شد و برای آنان جایگاهی اختصاص یافت.

این قاب، دو تصویر را کنار هم قرار می‌داد؛ کودکانی که امروز فیلم‌های جشنواره را تماشا می‌کنند و کودکانی که اگر جنگ به زندگی‌شان راه پیدا نمی‌کرد، شاید امروز یکی از همین صندلی‌ها سهم آنان بود.

پرده سینما برای آنها دنیایی از شخصیت‌ها، قصه‌ها و ماجراهای کودکانه را به نمایش می‌گذاشت؛ اما بیرون از سالن سینما و قاب فیلم‌ها، روایت دیگری جریان داشت؛ روایت کودکانی که جنگ، ادامه کودکی‌شان را از آنان گرفت.

صندلی‌هایی که جای صاحبانشان را یادآوری می‌کردند

حضور کودکان شهید در جشنواره قرار نبود یک نام در حاشیه برنامه باشد. اختصاص جایگاهی برای یاد آنان، معنای دیگری به حضور کودکان مینابی بخشید؛ انگار جشنواره برای لحظاتی میان جهان خیال سینما و واقعیت تلخ جنگ پل زد.

کودک برای جشنواره یعنی تماشاگر، یعنی بازی و خنده، یعنی ساختن آینده؛ اما یاد کودکان شهید یادآوری می‌کرد که همه کودکان فرصت تجربه این جهان را پیدا نکرده‌اند.

در میان برنامه‌های جشنواره و اکران فیلم‌های مختلف، نام و یاد شهدای میناب نیز بخشی از این روایت شد؛ شهدایی که زندگی‌شان به شهر و مردمان آن گره خورده بود و اکنون یادشان در میان برنامه‌ای که محور اصلی آن کودکان بودند، بازتاب پیدا کرد.

این حضور نمادین، جشنواره را از یک رویداد صرفاً سینمایی برای کودکان فراتر می‌برد؛ چراکه در کنار فیلم و سرگرمی، فرصتی برای به یاد آوردن کودکانی فراهم شد که خود می‌توانستند روزی مخاطب همین پرده سینما باشند.

وقتی سینما روایت دیگری از کودکی می‌سازد

فیلم‌های جشنواره هرکدام جهانی برای کودکان می‌ساختند؛ جهانی از قصه، خیال، دوستی و ماجراجویی.

اما همزمان، یاد شهدای کودک میناب و شهدای جنگ رمضان و ۱۲روزه، معنای متفاوتی به این حضور می‌داد. کودکان حاضر در سالن، تصویر کودکیِ ادامه‌یافته بودند و کودکان شهید، یادآور کودکی‌هایی که ناتمام ماند.

جشنواره در چنین قاب دوگانه‌ای شکل گرفت؛ یک سو پرده سینما و کودکانی که برای تماشای فیلم آمده بودند و سوی دیگر یاد کودکانی که جای‌شان در میان همین جمع خالی بود.