جمعه ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۰ | May 7, 2021
نظری منفرد

حوزه/ استاد حوزه علمیه با بیان اینکه زنده ماندن امیرالمؤمنین بعد از ضربت شمشیر معجزه خداوند بود، گفت: حضرت از سحرگاه نوزدهم تا شام بیستم ماه رمضان توصیه های ارزشمندی را به برخی از اصحاب خود کردند که عبرت آموز است.

به گزارش خبرگزاری حوزه ، حجت الاسلام والمسلمین نظری منفرد در برنامه تلویزیونی تسبیح سحر از حرم مطهر حضرت معصومه سلام الله علیها که از شبکه استانی نور منعکس شد با بیان اینکه حیات امیرالمؤمنین(ع) از صبح نوزدهم تا شام بیستم از معجزات خداوند است، گفت: خدای متعال بعد از ضربت خوردن این امام بی بدیل ایشان را زنده نگاه داشت تا مردم در همین مدت کوتاه ایشان را بیشتر بشناسند و به سؤالات مردم پاسخ بگویند.

وی با بیان اینکه صبح روز نوزدهم مردم در خانه امیرالمؤمنین(ع) جمع شدند و حضرت فرمودند که هرچه می خواهید سؤال کنید و فقط سؤال ها کوتاه باشد، افزود: مردم آمدند و ملاقات کردند تا اینکه یکی از اصحاب به نام حجربن عدی کندی آمد و به گریه افتاد، امیرالمؤمنین(ع) به او فرمودند بنشین و گریه نکن سپس فرمودند بعد از من تو را به جرم علاقه و محبت به من دستگیر می کنند و تو را بین کشته شدن و برائت از من مخیر می کنند؛ حجر بن عدی گفت اگر من را بکشند و جسدم را آتش بزنند هم از شما برائت نمی جویم و همین طور هم شد.

استاد حوزه علمیه افزود: وقتی طبیب از امیرالمؤمنین(ع) قطع امید کرد و اطرافیان به گریه افتاده بودند حضرت فرمودند گریه نکنید زیرا من که امروز در بستر هستم همان علی دیروزم که در میدان جنگ سرنوشت جنگ ها را رقم می زد پس عبرت بگیرید که فردا من از شما جدا می شوم و بدنم از حرکت باز می ایستد و این انسان است که با مرگ فاصله ای ندارد.

وی با بیان اینکه حضرت علی علیه السلام بعد از رفتن طبیب ممنوع الملاقات شدند، افزود: یکی از اصحاب خاص ایشان به نام صعصعه بن صوحان آمد و اذن ملاقات خواست که به خاطر بد حالی حضرت اذن ملاقات ندادند، پیغامی را برای ایشان فرستاد و حضرت در جوابش فرمودند که تو دوست خوبی برای من بودی کم زحمت و پر خدمت که باید از این کلام درس بگیریم.

حجت‌الاسلام والمسلمین نظری منفرد با بیان اینکه صعصعه روز اول خلافت امیرالمؤمنین(ع) به ایشان گفت که خلافت شما را بزرگ نکرد بلکه شما به خلافت عزت و شکوه بخشیده اید، گفت: همین صعصعه یکی از تشییع کنندگان امیرالمؤمنین(ع) بود و بعد از دفن حضرت روی قبر ایشان نشست و یک دست روی قلب گذاشت و با دست دیگرش خاک روی سرش پاشید و گفت خدا تو را رحمت کند که از دنیا رفتی و مردم تو را نشناختند و اگر تو را شناخته بودند برکات آسمان ها و زمین بر ایشان سرازیر می شد که نشانه معرفت و محبت او است.

وی با بیان اینکه این اصحاب کسانی بودند که در شرایط سخت ولایت‌مدار بودند و ولایت مداری خود را حفظ کردند، افزود: ما نمی دانیم اگر در آن زمان بودیم چگونه از این امتحان بیرون می آمدیم ولی باید خدا را شاکر باشیم که محبت امیرالمؤمنین(ع) را در دل داریم و با وجود ما عجین شده است.

استاد حوزه علمیه با بیان اینکه ولایت و محبت امیرالمؤمنین(ع) امانت الهی در سینه های ما است و باید این امانت را به فرزندان خود و نسل های بعدی برسانیم، گفت: امیدواریم بتوانیم همانطور که پدر و مادرمان ما را محب اهل بیت قرار دادند این رسالت خود را به درستی انجام دهیم و محبت اهل بیت علیهم السلام را در دل نسل بعد از خود برجای بگذاریم.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 16 =
google-site-verification=0iLoQV4C04yTFqMIugB47gzW8uc7-poVtQKrLZbxcw8