به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام محمدهادی فلاح با استناد به آیه ۶۰ سوره مبارکه یس («أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ…»)، به بررسی پیمانِ دیرینه میان انسان و خداوند میپردازد.
گلایه الهی از بندگان به سبب عهدشکنی
خدای متعال در آیۀ ۶۰ سورۀ مبارکۀ یس میفرماید: «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ». در این آیه، خداوند از بندگان خود گلایه میکند.
عهد و پیمان در عالم ذر
در عالم ذر و عالم علم، میان خداوند و انسانها عهد و پیمانی برقرار شد. خداوند از انسانها پرسید: «آیا من پروردگار شما نیستم؟» و همگی پاسخ دادند: «بَلَیٰ» - چرا (تو پروردگار مایی). همه پذیرفتند که تربیت و پرورش آنان بر عهدۀ خداوند متعال است و قرار بر این شد که امر تربیت خود را به خداوند بسپارند.
فراموشی عهد و پیمان در عالم عین
اما چه اتفاقی افتاد که در گذار زندگی، هنگامی که از عالم علم و عالم ذر به عالم عین و عالم خارج قدم نهادید و صورت خلقی یافتید، آن قول و قرار و آن عهد و پیمان را فراموش کردید؟ اکنون جای «رب» را عوض کردهاید. گویی خداوند پروردگار شما نیست. این سخن بسیار تلخ است.
شما تربیت خود را به شیطان سپردهاید؛ در حالی که خداوند همان کسی است که بدون هیچ چشمداشتی و به نفع شما، وعده داد شما را تربیت کند.
عبودیت شیطان به معنای ربوبیت شیطان
علیرغم قول و قراری که با خداوند بسته بودید و پیمانی که استوار کرده بودید، اکنون شیطان را به عنوان ولی و سرپرست خود برگزیدهاید. در آیه، «أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ» یک پرسش است: ای فرزندان آدم، آیا با شما عهد نبستم که از شیطان پیروی نکنید؟
عبودیت شیطان، به معنای تسلیم ربوبیت شیطان شدن است. یعنی ربوبیت الهی را وانهاده و برای شیطان مقام ربوبیت قائل شدهاید و او را به عنوان پروردگار خود برگزیدهاید. هنگامی که انسان شیطان را میپرستد، در واقع تحت تربیت او قرار میگیرد.
تناقض سپردن تربیت به دشمن
خداوند میفرماید: «إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ» - همانا شیطان برای شما دشمنی آشکار است. آیا ممکن است انسان آگاه و عاقلی، تربیت خود را که مهمترین بخش زندگی اوست و تا بینهایت و تا ابد به کار او میآید، به دشمن خود بسپارد؟ این بزرگترین تناقض و نادانی است که انسان با علم و آگاهی، تربیت خویش را به دشمن آشکار خود واگذار کند.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید
نظر شما