روضه مکتوب امام حسن مجتبی علیه‌السلام

به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت سالروز شهادت امام حسن مجتبی(ع)، متن روضه‌ای تقدیم ارادتمندان و دلدادگان اهل‌بیت علیهم السلام می‌کنیم.

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ اَمیرِالْمُؤْمِنینَ

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْن َفاطِمَةَ الزَّهْراَّءِ

قربونت برم امام حسن(ع)، که هنوزم غریبی...
قربونت برم آقاجان، که یه شمع هم بالاسر مزارت روشن نیست.

وقتی یه حرمی رو می‌بینم که مردم می‌رن زیارت، یاد این بیت می‌افتم:

امام‌زاده آبادیم، حرم دارد
ولی برادر زینب هنوز بی حرم است

امشب اومدیم پیش امام حسن(ع)، پیش کریم اهل‌بیت... آقایی که کسی با دل شکسته بیاد درِ خونه‌ش، دست خالی برش نمی‌گردونه. امشب هرچی توی دلمونه، بذاریم پای سفره‌ی کرم امام حسن(ع)؛ این آقا خودش بلده با دلِ شکسته‌ی ما چه کار کنه...

بیچاره دستی که گدای مجتبی نیست
یا آن سری که خاک پای مجتبی نیست

بر گریه‌ی زهرا قسم مدیون زهراست
چشمی که گریان عزای مجتبی نیست

در کربلا هر چند با دقت بگردی
چیزی به جز عشق و صفای مجتبی نیست

یا اهل العالم ما گدای مجتبائیم
ما خاک پای خاک پای مجتبائیم

التماس کن از چشمات که برای امام حسن اشک بریزه.

رسول خدا(ص) فرمود: هر کس برای حسنم گریه کنه، روز قیامت چشمش نابینا نمی‌شه؛ هر دلی برای حسن محزون بشه، اون دل روز قیامت اندوهگین نمی‌شه.

عالم برای ابی‌عبدالله گریه کرده، اما خود ارباب برای مظلومیت برادرش، حسن(ع)، اشک ریخته.

چه گذشت بر ابی‌عبدالله، وقتی در تشییع پیکر برادرش ببینه، بدن برادر رو تیرباران می‌کنند؟

میدونید، تشییع جنازه امام حسن(ع) اولین تشییع جنازه عمومی اهل بیت علیهم‌السلام بود. پیامبر اکرم(ص) رو که در منزل دفن کردند و تشییع جنازه‌ای نداشتند، بی‌بی دو عالم حضرت فاطمه(س) که شبانه و مخفیانه دفن شدند و امیرالمومنین(ع) هم که شبانه و مخفیانه دفن شدند و تشییع نداشتند، حالا اولین تشییع جنازه عمومی واسه امام حسن(ع) بود تا ببینند چقدر اهل‌بیت جانفدا و مرید داره!!! اما دلا بسوزه برا غربت حضرت! دشمنان تا دیدند دور تابوت امام مجتبی(ع) خلوته، تیراندازا جوری تیراندازی کردند که برخی مقاتل نوشتند: که وقتی ابی‌عبدالله، پیکر برادر رو به قبرستان بقیع آورد. بدن با این تیرها به تابوت دوخته شده بود! حالا امام حسین(ع) داره این تیرها رو از کفن برادر جدا میکنه، وقتی بدن برادر رو در میان قبر گذاشت، آقا عمامه از سر برداشت و شروع کردن بلند بلند گریه کردن کردن، اونجا بود که امام حسین (ع) صدا زدند:

غارت‌زده اونی نیست که اموالش رو به غارت ببرند؛ غارت‌زده مثل منِ که به دست خودش برادرش رو در قبر می‌ذاره.

غارت‌زده منم که کنارت نشسته‌ام
غارت‌زده منم که ز داغت شکسته‌ام

غارت‌زده منم که تو را خاک می‌کنم
تابوت را ز خون تنت پاک می‌کنم

غارت‌زده منم چه کنم با جنازه‌ات
ای وای ریخته به زمین خون تازه‌ات

تشییع روز با من و تو سازگار نیست
تا شب تو را به جانب قبرت نمی‌برم

اما مردم، خود امام حسن(ع) به ما یاد دادند که بگیم: «لا یوم کَیومِکَ یا اباعبدالله»

آره، یا آقا جان! توی تشییع شما، مردم غیرت به خرج ندادند؛ اما دورِ پیکر شما، برادرانتان بودند، خانواده‌تان بودند.

اما، من یه پیکری می‌شناسم که توی گودال قتلگاه، بین ۳۰ هزار نفر گیر افتاده بود؛ سه ساعت، هرکس با هرچی داشت، به این بدن می‌زد. شمشیردار با شمشیر می‌زد، نیزه‌دار با نیزه می‌زد و اونی هم که چیزی نداشت، با سنگ و عصا بر این پیکر می‌زد.

یکی با نیزه‌اش از پشت می‌زد

یکی با چکمه و با مُشت می‌زد

خودم دیدم سنانِ دائمُ‌الخَمر

حسینم را به قصد کشت می‌زد

اونجا بود که خانوم زینب(س) بفرمایند: حسین جان..

سه ساعت است که در قتلگاه افتادی

محاصره شدی و بی‌پناه افتادی

سه ساعت است که دلواپس حرم هستی

به چشم تار، نگهبانِ معجرم هستی

سه ساعت است که بالاسرت شده دعوا

شدی مقابل زینب، مُقَطَّعُ‌الأعضا

سه ساعت است ولی پیر کرده زینب را

سرت به نیزه زمین‌گیر کرده زینب را

چقدر داد زدم تا سه ساعتت طی شد

میان قتلگهت، گریه‌ام پیاپی شد

صلی الله علیک یا اباعبدالله