روایت ۱۸ساله «مربیان فرهنگی» در ورزش

حجت‌الاسلام والمسلمین سید محسن مرادآبادی مشاور فرهنگی رئیس کمیته ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تهران، در ادامه تشریح روند شکل‌گیری و فعالیت مربیان فرهنگی در ورزش، به تفاوت میان دوره‌های تربیت مربی فرهنگی اجراشده از سوی مجموعه‌های حوزوی و کمیته ملی پارالمپیک با دوره‌هایی که در مقطعی از سوی وزارت ورزش برگزار شد، پرداخت.

وی اظهار داشت: در اختتامیه چهارمین دوره تربیت مربی فرهنگی، یکی از مسئولان فرهنگی پارالمپیک خبری را درباره برگزاری نخستین دوره تربیت مربی فرهنگی از سوی وزارت ورزش در تبریز مطرح کرد و این سؤال ایجاد شد که چگونه یک مجموعه از «چهارمین دوره» و مجموعه دیگر از «اولین دوره» سخن می‌گوید.

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی افزود: توضیح این مسئله آن بود که دوره‌هایی که ما با عنوان «تربیت مربی فرهنگی» برگزار می‌کردیم، با دوره‌ای که وزارت ورزش در همان مقطع با عنوان مربی فرهنگی برگزار کرده بود، از نظر رویکرد و شیوه اجرا متفاوت بود.

پیشنهاد تغییر عنوان دوره‌های وزارت ورزش

وی ادامه داد: در همان مقطع به مسئول فرهنگی وقت وزارت ورزش، حجت‌الاسلام احدی، پیشنهاد کردم عنوان این دوره‌ها تغییر کند تا با دوره‌های تربیت مربی فرهنگی که پیش از آن اجرا کرده بودیم اشتباه نشود.

مشاور فرهنگی رئیس کمیته ملی المپیک گفت: پیشنهاد شد عنوان‌هایی مانند «مربی اخلاق» یا «مدرس اخلاق» برای این دوره‌ها استفاده شود؛ چراکه هدف اصلی دوره‌های وزارت ورزش، تربیت افرادی برای تدریس مباحث اخلاق کاربردی در دوره‌های مربیگری ورزشی بود.

وی توضیح داد: در دوره‌های مربیگری ورزشی، در بخش مباحث نظری، درسی با عنوان اخلاق کاربردی پیش‌بینی شده بود و کتابی نیز در این زمینه توسط حجت‌الاسلام والمسلمین علی تاج‌بخش، از طلاب حوزه و استاد اخلاق کاربردی، تدوین شده بود که در سه سطح درجه سه، درجه دو و درجه یک مورد استفاده قرار می‌گرفت.

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی‌ افزود: قرار بود برای تدریس این مباحث، افرادی آموزش ببینند و به عنوان مدرس اخلاق فعالیت کنند، اما عنوان «مربی فرهنگی» در همان دوره‌ها باقی ماند.

آموزش هزاران نفر؛ اما با هدف متفاوت

وی با اشاره به گستره دوره‌های وزارت ورزش اظهار داشت: در ادامه، حدود ۶ هزار نفر در استان‌های مختلف تحت آموزش قرار گرفتند و پس از آن، دوره‌های تکمیلی برای تعداد کمتری برگزار شد.

مشاور فرهنگی رئیس کمیته ملی المپیک ادامه داد: در نهایت نیز تعداد محدودی از افراد برای استفاده از ظرفیت آنان در تدریس درس اخلاق کاربردی به بخش آموزش وزارت ورزش معرفی شدند؛ بنابراین این افراد اساساً برای حضور به عنوان مربی فرهنگی در تیم‌های ملی تربیت نشده بودند.

وی تصریح کرد: تفاوت اصلی در همین مسئله بود؛ دوره‌ای که ما دنبال می‌کردیم، هدفش تربیت نیرویی برای حضور عملیاتی در اردوها و تیم‌های ملی بود، اما دوره‌های وزارت ورزش بیشتر ناظر بر آموزش اخلاق کاربردی و تربیت مدرس برای این حوزه بود.

مربی فرهنگی با چند ساعت آموزش شکل نمی‌گیرد

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی‌ با تشریح مبنای انتخاب مربیان فرهنگی گفت: به مسئول وقت فرهنگی وزارت ورزش توضیح دادم که تفاوت کار ما با آن دوره‌ها این است که ما از میان حدود ۵۰۰ نفر، نزدیک به ۵۰ نفر را انتخاب کردیم؛ افرادی که هم از نظر ورزشی در سطح قابل قبول بودند و هم سابقه فعالیت فرهنگی عملی داشتند.

وی افزود: این افراد پس از انتخاب، آموزش دیدند و سپس وارد تیم‌های ملی شدند؛ در میدان عمل بر عملکرد آنان نظارت شد، نقاط ضعفشان شناسایی و برطرف شد و مورد حمایت قرار گرفتند تا به تدریج جایگاه خود را به عنوان مربی فرهنگی تثبیت کنند.

مشاور فرهنگی رئیس کمیته ملی المپیک تأکید کرد: نمی‌توان فردی را که صرفاً مربی ورزشی است، با چند ساعت آموزش، به عنوان مربی فرهنگی تربیت کرد. مربی فرهنگی علاوه بر مهارت ورزشی، باید دغدغه و سابقه فرهنگی داشته باشد و با مباحث فرهنگی و تربیتی آشنا باشد.

وی ادامه داد: در الگوی مورد نظر ما، فرد باید سابقه فعالیت فرهنگی داشته باشد و حتی در مواردی تحصیلات حوزوی و آشنایی جدی با مباحث دینی و تربیتی داشته باشد؛ بنابراین صرف برگزاری یک دوره آموزشی کوتاه‌مدت، به معنای تبدیل شدن فرد به مربی فرهنگی نیست.

تأکید بر تربیت و به‌کارگیری همزمان

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی‌ خاطرنشان کرد: برای تربیت مربی فرهنگی، هم انتخاب افراد اهمیت دارد و هم نحوه آموزش و به‌کارگیری آنان. اگر فرد واجد شرایط از ابتدا انتخاب نشود، صرف آموزش نمی‌تواند همه نیازهای این عرصه را برطرف کند.

وی گفت: در الگوی اجراشده در کمیته ملی پارالمپیک، تلاش شد افراد واجد شرایط ابتدا شناسایی شوند، سپس آموزش ببینند و در ادامه در موقعیت واقعی تیم‌های ملی قرار بگیرند تا توانایی‌های آنان در میدان عمل مشخص شود.

وی افزود: در این فرایند، مربیان فرهنگی در طول فعالیت خود مورد ارزیابی قرار می‌گرفتند، نقاط ضعفشان برطرف می‌شد و تجربه عملی آنان افزایش پیدا می‌کرد؛ به همین دلیل، خروجی این فرایند افرادی بودند که علاوه بر آموزش، تجربه عملی حضور در تیم‌های ملی را نیز به دست آورده بودند.

مربی فرهنگی؛ ترکیب تخصص ورزشی و فرهنگی

مشاور فرهنگی رئیس کمیته ملی المپیک با تأکید بر ماهیت تخصصی این نقش اظهار داشت: مربی فرهنگی باید بتواند هم با فضای ورزش و ورزشکار ارتباط برقرار کند و هم از دانش و دغدغه فرهنگی برخوردار باشد.

وی اضافه کرد: تجربه به ما نشان داد که وقتی فردی با چنین ویژگی‌هایی انتخاب و سپس به صورت اصولی آموزش داده شود و در میدان عمل نیز مورد حمایت و نظارت قرار گیرد، می‌تواند در تیم‌های ملی نقش مؤثری ایفا کند.

حجت‌الاسلام والمسلمین حسینی‌ در پایان این بخش گفت: تفاوت دو سبک در همین نقطه بود؛ یک رویکرد، آموزش تعداد زیادی از افراد عمومی را دنبال می‌کرد، اما رویکرد دیگر بر شناسایی افراد واجد شرایط، تربیت مرحله‌ای، حضور عملی در تیم‌های ملی و نظارت مستمر استوار بود و در این فرایند، تلاش شد خروجی مورد نیاز برای فعالیت فرهنگی در ورزش به دست آید.

انتهای پیام/