به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه ، سال ۱۳۸۱ بود؛ روزهایی که هنوز اورژانس اجتماعی ۱۲۳ با این نام و ساختار امروز شناخته نمی‌شد.
اما در گوشه‌ای از شهر مقدس قم، ایده‌ای شکل گرفت که بعدها به یکی از مهم‌ترین خدمات اجتماعی کشور تبدیل شد.
به ابتکار مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمهدی سیدمحمدی، مدیرکل وقت بهزیستی استان قم، نخستین «واحد مددکاری سیار» در کنار بارگاه ملکوتی حضرت فاطمه معصومه(س) راه‌اندازی شد؛ اقدامی پیشرو برای ساماندهی مظاهر آسیب‌های اجتماعی و یاری رساندن به زائران و مجاورانی که در لحظات دشوار زندگی، نیازمند دست یاری بودند.
یک دستگاه مینی‌بوس ساده شبانه‌روز در کنار حرم مطهر مستقر بود؛ اما برای بسیاری از آدم‌هایی که آن روزها گرفتار مشکلی شده بودند، همین مینی‌بوس کوچک، می‌توانست پناهی بزرگ باشد.
شب‌ها را به یاد می‌آورم... شیفت شب با مرحوم ابوالفضل عزیز، اسماعیل دولیخانی و سیدعلی‌اصغر دارستانی می‌گذشت و در شیفت صبح، عفت یوسفی، ثریا شیری و ماهی، ادامه‌دهنده این خدمت بودند.
پشت فرمان هم عفتی و بختیاری، همراه همیشگی این مأموریت بودند.
چه روزهایی بود... نه امکانات امروز وجود داشت، نه تجهیزات گسترده، نه ساختار تعریف شده اورژانس اجتماعی.
اما یک چیز بود که همه این کمبودها را جبران می‌کرد: دل‌های بزرگ و اراده برای خدمت.
آن مینی‌بوس فقط یک خودرو نبود؛ اولین سنگ‌بنای مسیری بود که بعدها به اورژانس اجتماعی ۱۲۳ رسید.
آدم‌هایی می‌آمدند با قصه‌هایی تلخ، با مشکلاتی که شاید در هیچ دفتر و پرونده‌ای جای نمی‌گرفت؛ و مددکارانی بودند که پیش از هر چیز، گوش شنوا بودند، همراه بودند و تلاش می‌کردند گرهی از زندگی انسانی باز کنند.
امروز که سال‌ها از آن روزها گذشته و اورژانس اجتماعی ۱۲۳ با امکانات و ساختاری گسترده در خدمت مردم است، شاید بد نباشد لحظه‌ای به عقب برگردیم و یاد کنیم از کسانی که نخستین قدم‌ها را برداشتند.
یاد مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین سیدمهدی سیدمحمدی گرامی؛ و یاد همه همکارانی که آن روزها بی‌هیاهو، شب و روز در کنار مردم بودند.
گاهی تاریخ یک خدمت بزرگ، نه در ساختمان‌های بزرگ و نه در بخشنامه‌ها، بلکه در یک مینی‌بوس کوچک کنار حرم حضرت معصومه(س) نوشته می‌شود؛
همان‌جا که چند مددکار، چند راننده و یک مدیر دغدغه‌مند، با امکاناتی اندک اما با قلب‌هایی بزرگ، کاری را آغاز کردند که امروز نامش برای همه ما آشناست:
اورژانس اجتماعی ۱۲۳ و شاید زیباترین بخش این خاطره آن باشد که بدانیم، آن روزها فقط یک واحد مددکاری سیار راه‌اندازی نشد؛ یک فرهنگ متولد شد؛ فرهنگ اینکه در برابر آسیب اجتماعی، نباید فقط تماشاچی بود، باید به میدان رفت.
نظر شما