به گزارش خبرگزاری حوزه، کشف و کرامت به‌خودی‌خود حجیت‌آور نیست و نمی‌تواند معیار درستی عقاید و رفتارهای دینی قرار گیرد. بزرگان معرفت، هر شهودی را که با اصل انحصار فیض در ذات اقدس الهی ناسازگار باشد، خطای نفس می‌دانند.
مرحوم آیت‌الله‌العظمی سید جمال‌الدین گلپایگانی نقل می‌کردند:
«در مرحله‌ای از مراحل سیر و سلوک، حال عجیبی پیدا کردم. کیفیت آن چنین بود که نفس خود را افاضه‌کننده علم، قدرت، رزق و حیات به جمیع موجودات می‌دیدم؛ به‌گونه‌ای که هر موجودی از موجودات از من مدد می‌گرفت و من، مُعطی و مُفیض فیض وجود به ماهیات امکانیه و قوالب وجودیه بودم.
این حال من بود و از طرفی، علماً و اجمالاً نیز می‌دانستم که این حال صحیح نیست؛ زیرا خداوند جلّ‌وعلا مبدأ همه خیرات و افاضه‌کننده رحمت و وجود به جمیع ماسوی است.
چند شبانه‌روز این حال طول کشید. هرچه به حرم مطهر حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام مشرف شدم و در باطن تقاضای گشایش کردم، سودی نبخشید. تصمیم گرفتم به کاظمین مشرف شوم و آن حضرت را شفیع قرار دهم تا خداوند متعال مرا از این ورطه نجات دهد.
هوا سرد بود. از نجف عازم کاظمین شدم تا به مرقد مطهر حضرت موسی بن جعفر علیه‌السلام بروم. چون وارد شدم، یکسره به حرم مطهر مشرف شدم. هوا سرد بود و فرش‌های جلوی ضریح را برداشته بودند. سر خود را در مقابل ضریح روی سنگ‌های مرمر گذاشتم و آن‌قدر گریه کردم که آب اشک چشمانم بر روی سنگ‌های مرمر جاری شد.
هنوز سر از زمین برنداشته بودم که حضرت شفاعت فرمودند و حال من تغییر کرد. فهمیدم که من کیستم و چیستم؛ من حتی ذره‌ای هم نیستم و به‌اندازه پر کاهی قدرت ندارم. اینها همه از آنِ خداست و بس؛ اوست مُفیض علی‌الاطلاق، اوست حیّ و حیات‌دهنده، عالم و علم‌بخشنده، قادر و قدرت‌دهنده، و رازق و روزی‌رساننده.
در این حال برخاستم، زیارت و نماز را به‌جا آوردم و به نجف اشرف بازگشتم.»
منبع: معادشناسی، جلد ۹، صفحه ۱۱۹.
نظر شما