ساعاتی قبل خبر آمد که چند کشتی با تحریک بیگانگان از مسیر غیرمصوب حرکت کردند و حتی با خاموش کردن سامانههای خود، امنیت دریایی را به خطر انداختند؛ در نهایت هم با شلیک اخطار سپاه متوقف شدند و نهایتا بیانه نیروی دریایی مبنی بر اینکه تنگه هرمز به طور کامل تا اطلاع ثانویه بسته شد. همین خبر ساده، یک سؤال مهم را دوباره زنده کرد: چرا ایران اینقدر روی تنگه هرمز حساس است؟
واقعیت این است که تنگه هرمز یک «اهرم راهبردی» برای ایران است. اهرمی که در آینده میتواند بازدارندگی ایجاد کند و هزینه هر خطای محاسباتی را برای طرف مقابل بالا ببرد. این یعنی امنیت و ایستادگی امروز در موضوع تنگه هرمز، تضمین امینت فرداست.
از طرف دیگر، تنگه هرمز «سند پیروزی» ایران در جنگ رمضان است. وقتی ایران بعد از آن نبرد جانانه، مدیریت و حاکمیت خود را تثبیت میکند، در واقع این پیام را به دنیا میدهد که نهتنها عقبنشینی و تسلیم شدن و شکستی در کار نیست، بلکه نقاط قوت و برگ های برنده ایران، محکمتر از قبل تثبیت و تعریف خواهند شد.
نکته مهمتر اما اینجاست که هنوز جنگ تمام نشده است و آثارش باقی است. نه غرامتی پرداخت شده، نه حقوق ملت ایران بهطور کامل به رسمیت شناخته شده، نه انتقام خون شهدا گرفته شده و نه حتی نشانهای از پشیمانی طرف مقابل دیده میشود. در چنین شرایطی، طبیعی است که ایران اهرمهای قدرت خود را حفظ کند.
از زاویهای دیگر، عقبنشینی در تنگه هرمز یعنی پیچیدهتر شدن آینده. یعنی تغییر موازنه در خلیج فارس، سختتر شدن حفظ جزایر، محدود شدن دسترسی ایران به دریاهای آزاد و تثبیت حضور آمریکا در منطقه. اینها هزینههایی است که هیچ عقل راهبردی نمیپذیرد.
ضمن اینکه از نگاه طرف مقابل، کوتاه آمدن ایران در این نقطه، نه «حسن نیت» بلکه «نشانه ضعف» تعبیر میشود و دقیقاً همان چیزی است که فشار و تهدید را بیشتر میکند. بنابراین، هزینه مقاومت بهمراتب کمتر از هزینه سازش در موضوع اعمال مدیریت در تنگه هرمز است.
در نهایت هم یک اصل روشن وجود دارد؛ تا زمانی که فرماندهی معظم کل قوا بر حفظ حاکمیت و مدیریت ایران بر تنگه هرمز تأکید دارند، این مسیر با قدرت ادامه خواهد داشت. اینجا نقطهای است که هم «امنیت ملی» گره خورده، هم «اقتدار منطقهای».
تنگه هرمز امروز خط قرمزِ منافع ملی ایران و جان ملت ایران است. به هیچ عنوان از این حق قانونی خود ملت ایران صرف نظر نخواهد کرد.
رامین نصیری
نظر شما