به گزارش خبرگزاری حوزه، در آموزه‌های اصیل اسلامی، تمامی احکام فردی، عبادی و مناسبات اجتماعی با یک غایت راهبردی تنظیم شده‌اند و آن وصول انسان و جامعه به حقیقت «حیات طیبه» به عنوان غایت نهایی تربیت است.
رسیدن به حیات طیبه
در نگاه اسلام، همه چیز برای ساختن و رشد دادن انسانه. نماز، روزه، واجبات، مستحبات، دوری از گناه، احکام فردی و اجتماعی؛ همه این‌ها یه هدف نهایی دارن و اون هم رسیدن به حیات طیبه است.
حیات طیبه یعنی انسان فقط زنده نباشه، بلکه واقعاً زندگی کنه؛ زندگی‌ای که روح و جسمش در آرامش باشه، دنیا و آخرتش آباد باشه و از سطح غرایز حیوانی بالاتر بره. اگر انسان با اختیار خودش مسیر تربیت الهی رو انتخاب کنه، این زندگی پاک و ارزشمند در وجودش شکل می‌گیره و حتی محیط اطرافش رو هم بهتر می‌کنه. اما اگر خودش رو رها کنه و دنبال هوا و هوس بره، در حد غرایز حیوانی باقی می‌مونه و حتی ممکنه از بعضی حیوانات هم خطرناک‌تر بشه.
قرآن وعده داده که انسان‌های مؤمن و اهل عمل به حیات طیبه می‌رسن. اما حیات طیبه یعنی چی؟ یعنی زندگی‌ای که توش آرامش روحی، امنیت، رفاه، عزت، استقلال، آزادی، پیشرفت، اخلاق خوب، گذشت، صبر و امید وجود داشته باشه. یعنی هم فرد خوشبخت باشه و هم جامعه سالم و موفق.
حیات طیبه فقط به رفاه مادی محدود نمی‌شه. رشد عقل و دانش، آرامش روانی، امنیت، آسایش، شادی، پیشرفت و در نهایت رشد معنوی و نزدیک شدن به خدا، همگی بخش‌هایی از این زندگی مطلوب هستن.
منبع: کتاب تربیت کودک در اندیشه آقای شهید
نظر شما