حدیث روز

چهارشنبه ۱۰ تیر ۱۴۰۵ - ۲۱:۳۲

پیام‌های کاربران ایکس در آستانه تشییع « آقای شهید ایران» را بخوانید؛

« باید برخاست» فریاد ۹۰ میلیون ایرانی در سوگ پدر

توییتر امروز ایران، تنها مرثیه‌خوان نیست؛ میدان جنگ تمام عیار است. کاربران ایکس در آستانه تشییع « آقای شهید ایران»، با چشمانی سرخ از ماتم و مشت‌هایی گره‌کره از خشم، پرچمی برافراشته‌اند که بر آن نوشته است :« باید برخاست». این توییت‌ها مرثیه نیست؛ اعلام قیامی است که می‌رود تا نه تنها معادلات غرب آسیا، بلکه معادلات جهان را برای همیشه دگرگون کند.

به گزارش خبرگزاری حوزه، جهان باید بشنود این غوغای مجازی ایران را، که فریادی‌ است برخاسته از حقیقتِ جانِ‌ ۹۰ میلیون ایرانی که مسیر تاریخ را خواهند ساخت.

هنوز طعمِ تلخِ شوک، زیر زبان ملتی جاری است که قلبش را نشانه رفته‌اند. ساعاتی پس از آنکه خبر شهادت «قائد عزیز ایران»، چونان صاعقه‌ای در دل شبکه‌های اجتماعی پیچید، صفحه‌ها سیاه‌پوش شدند، چشم‌ها باریدند و قلم‌ها جوشیدند؛ اما چیزی نگذشت که نبضِ مجازی کشور، از ضربانِ سوگ، به تپشِ خشم و سپس به ضرب‌آهنگی حماسی تغییر مسیر داد. ترکیبی غریب و آشنا از دو حسِ عمیق، اندوهی جانکاه برای از دست دادن «پدر ملت» و عزمی پولادین برای اثبات اینکه این ملت، زانوی ذلت بر زمین نخواهد زد. در نبودِ قامتِ او، ملتی برجای مانده که آموخته است چگونه از پس حوادث برخیزد.

هنوز بغضِ هشتگ‌ها جاری است. صفحه‌ها از اشک، نمناک و از خونِ غیرت، می‌جوشند. « پدر» شهید شد و حالا ملتی که پدر از دست داده است، نه بر زانو، که بر پای ایستاده، با چشمانی که از ماتم سرخ است و از خشم می‌درخشد، زمزمه میکند: «باید برخاست». این دو کلمه، عصاره یک ملت است در میانه یک زلزله تاریخی.

«باید برخاست» را امروز مادری می‌نویسد که عکس شهیدش را کنار عکس او می‌گذارد و زیر لب می‌گوید: «این هم پدرت بود پسرم». جوانی آن را فریاد میزند که مشتِ گره‌کرده‌اش را رو به دوربین‌ها نشان می‌دهد و فریاد می‎زند:« حالا جهان بداند که ما زنده‌ایم و تا ما زنده‌ایم، رهبر ما زنده است». پیری با دست‌های لرزان تایپ می‌کند: «امروز تو را میسپاریم به خاک، فردا دشمنت را به زوال».

فضای مجازی ایران دیگر یک شبکه معمولی نیست؛ شیپورِ جنگی است در سوگستانِ یک ملت. اینجا مردم با یک دست، از داغ امام خود بر سر می‌زنند با دست دیگر، پرچمِ انتقام را به دکلِ تاریخ می‌کشند. با یک چشم به مزارِ فرمانده‌ای ذلت‌ناپذیر می‌نگرند و با چشم دیگر، جهانی را به نظاره فرامی‌خوانند که ببینند این «پایان» نیست، «تولد» است. تولدِ اسطوره‌ای که حالا از دلِ این غمِ بزرگ، از میانِ این هشتگ‌های خونین، از بینِ این پست‌های لرزان، برمی‌خیزد تا به نسل‌های بعد بگوید: «دیدید؟ پدرتان ایستاده رفت، اما هرگز نیفتاد».

قرار است چند روز دیگر، در جریان تشییع پیکر مطهر رهبر شهید ایران، خیابان‌ها به رودخانه‌ای از انسان بدل شوند؛ اما این رود، پیشاپیش در فضای مجازی جاری شده است. اینجا ایرانِ تسلیم‌ناپذیر، پیش از آنکه پیکر مجروح امام شهید را بر دوش بکشد، روحِ بلندش را در آغوش تاریخ جا داده است.

این گزارش، مرثیه‌ای نیست برای آنکه رفت؛ مرام‌نامهِ قیامی است برای آنکه جاودانه می‌ماند؛ تعدادی از پیام‌های کاربران شبکه اجتماعی ایکس یا همان توییتر قدیم را در این گزارش می‌خوانید که در آستانه تشییع رهبر شهید ایران، در گوش جهان رجزخوانی، و کمی هم غزل‌خوانی می‌کنند؛ غزلی در سوگ پدر و داغ دل، رجزی در وصف مقاومت و خوانخواهی نسل‌ میلیونی برجای مانده از « آقای شهید ایران»: