به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از کاشان ممکن است که بگویند در شهر خودمان، بهترین مجالس را میگیریم، قرآن میخوانیم، روضه برپا میکنیم و برای روح بلند ایشان دعا میفرستیم.اینجا، در مسجد محله مان، تلاش میکنیم آرمانهای آن یگانه مرد تاریخ را بشناسیم و برای تحققشان گام برداریم. این کارها نه تنها خوب، که واجب است.
اما سؤال این است: مگر این کارها برای ادای دِین کافی نیست؟ چرا باید رنج سفر را به جان بخریم و خود را به خیابانهای تهران برسانیم؟
پاسخ این است که تشییع، یک «مراسم» نیست؛ یک «حماسهٔ ملی» است. تشییع، فقط یک وداع نیست؛ یک بازتعریف هویت است.
تشییع باشکوه در پایتخت، یک پیام چندلایه به جهانیان مخابره میکند که هیچ مجلس محلی نمیتواند آن را به تنهایی منتقل کند:
وحدت و انسجام یک ملت را در یک قاب تاریخی نشان میدهد. پایمردی بر آرمانهای انقلاب را با گوشت و پوست مردم به تصویر میکشد.
حضور پرشور جوانان و پیران، دشمن را مأیوس و دوست را امیدوار میکند. عزت و ایثار را در چشمان اشکآلودِ مردمی به تصویر میکشد که هرگز از مسیر خود عقبنشینی نمیکنند.
و اما فایدهٔ این حماسه چیست؟
در سیاست خارجی، این عظمت، قدرت نرم و سخت ایران را دوچندان کرده و کاخهای ستمگر را به لرزه میاندازد.
در سیاست داخلی، این همبستگی، کشور را در برابر توطئه ها استوارتر از کوه میسازد. در اقتصاد، این امنیت روانی و اجتماعی، موتور تولید و سرمایهگذاری را روشنتر میگرداند. در فرهنگ و تربیت، تصویر این حضور، نسلی تازه با عمق ایمان و رشد اخلاقی تحویل جامعه میدهد.
آری، بیشک مهمترین جلوهٔ این عظمت، در تهران رقم میخورد. آنجا که چشم جهانیان به تلویزیونها دوخته میشود و تاریخ، تصویر شما را در کنار پرچم ایران ثبت میکند. زیرساختها برای میزبانی از شما فراهم است. بله، شاید کمی رفت و آمد سخت باشد، اما مگر برای دیدار با یارِ دیرین، چند ساعت سختی چه ارزشی دارد؟
این سختیِ ناچیز، در برابر برکات بیشمارش برای میهن و آیندهٔ فرزندانمان، همچون قطره در برابر دریاست.
نظر شما