مِهرِ بی‌مرز؛ وقتی حقیقت، چشم‌اندازی فراتر از کلمات است

خبرگزاری حوزه | در دنیایی که روایت‌ها در اتاق‌های تاریک و زیر نورهای مصنوعی ساخته می‌شوند، جایی که کلمات برای پوشاندن حقیقت، لباسِ رنگین می‌پوشند، راهی دیگر وجود دارد؛ راهی که از خون و خاک و اشک می‌گذرد و نیازی به کارگردان ندارد. این راه، همان مسیرِ بی‌مرزِ اربعین است؛ رسانه‌ای که خود، پیام است و خود، راوی.

بگذارید از میانِ هیاهوی رسانه‌هایی بگوییم که با میلیاردها دلار، جهان را در قاب‌های کوچک و دروغین می‌گنجانند. آن‌ها می‌خواهند حقیقت را «نمایش» دهند، اما اربعین، حقیقت را «زندگی» می‌کند. در اربعین، خبرنگار همان زائر است که با نگاهی لرزان از شکوهِ جمعیت، تصویری را ثبت می‌کند که هیچ استودیویی تابِ تابشِ آن را ندارد. اینجا، خبری از گریم و نورپردازی نیست؛ اینجا تنها نورِ خورشید بر پیشانی‌های سوخته و نورِ ایمان بر چهره‌های خسته است.

اربعین، فریادِ خاموشی است که گوشِ جهان را می‌درخشد. پیامی که در استودیوهای لوکس نمی‌آید، بلکه در دلِ کویر، میانِ قدم‌های تاول‌زده و در میانِ زبانی که تنها با «عشق» سخن می‌گوید، متولد می‌شود. این همان جادویی است که تمام معادلاتِ ساختگیِ جهان را در هم می‌شکند؛ جایی که رسانه‌های جریان‌ساز از انعکاسِ آن می‌گریزند، اما او، مانندِ خورشید، خود را به همه می‌رساند.

این پیوند، نه از روزی، که از قرنی است. اگر عاشورا ریشه است، اربعین شکوفه‌ای است که هر سال با انفجارِ عشق، دوباره جان می‌گیرد. اربعین، حافظه‌ی زنده‌ی تاریخ است؛ وقتی که غبارِ فراموشی می‌خواهد بر چهره‌ی حق بنشیند، میلیون‌ها گام، دوباره آن را از میانِ برداشته و به چشمِ جهانیان می‌آورد.

و این مسیر، تنها به کربلا ختم نمی‌شود. این همان جریانی است که از دلِ خاک‌های خرمشهر و میناب و قشم برخاست؛ همان جریانی که در نبردهای حق علیه باطل، از کربلا تا خرمشهر، از حله تا بیت‌المقدس، امتداد یافته است. همان سکوتی که رسانه‌های غربی در برابرِ جنگ‌های تحمیلی برپا کردند، امروز دوباره در برابرِ شکوهِ اربعین به چشم می‌آید. آن‌ها نمی‌خواهند ببینند که چگونهِ مردمانِ بی‌چشم‌وغرض، در برابرِ ماشین‌های جنگی، با ایمانِ خود ایستادگی کردند. آن‌ها می‌خواهند حقیقت را پنهان کنند، اما فراموش کرده‌اند که تاریخ، مانندِ اربعین، نیازی به تأییدِ آن‌ها ندارد؛ تاریخ خودش روایتگرِ حقیقت است.

اربعین، معیارِ سنجشِ حقیقت در روزگارِ دروغ است. اوست که به ما می‌آموزد چگونه در میانه‌ی یأس‌های تحمیلی، امید را بیابیم و چگونه در اوجِ تفرقه‌ها، بر وحدت پافشاری کنیم. اربعین، همان آزادیِ نفس است که از کربلا آغاز شد و تا قدس ادامه دارد.

امیرعلی یوسف پور