به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از زنجان، گاهی منبر نه در ارتفاع، که بر روی داربست های یک مدرسه روستایی برپا میشود و کلمات اثرگذار، نه در میان گچ بری های یک مسجد، که در عرق ریزانِ یک کار جهادی بر دل مینشیند. حجت الاسلام بهنام صمدی، مصداق بارز روحانیت تعاملی است. او پیش از آنکه عمامه بر سر بگذارد و راهی حوزه علمیه شود، دانش آموختهٔ کارشناسی رشتهٔ کشاورزی بود. گویی خداوند او را از همان روزگار با فرهنگ بذرافشانی و صبر آشنا کرده بود تا بعدها، وقتی به لباس روحانیت درآمد، بداند که هدایت انسان، نه با شتاب، که با استمرار و مراقبت دقیق به بار مینشیند.
عبور از کلیشههای تبلیغی؛ وقتی آجر، بستر هدایت میشود
الگوی فعالیت حجت الاسلام صمدی، چرخشی هوشمندانه در هندسه تبلیغ ایجاد کرده است. او باور دارد که فاصله میان لباس روحانیت و تخصص فنی باید با پل خدمت پر شود. در نگاه او طلبه باید عبادت و بندگی فردی را به خدمت اجتماعی گره بزند و به خاطر همین است که در روستا های دوردستی که سایه محرومیت، شوق یادگیری را در دانشآموزان مدارس یا رونق عبادت را در مساجد کمسو کرده، او نه تنها یک مبلغ، بلکه به عنوان یک معمار فرهنگی حضور پیدا کرده است. او با ورود مستقیم به چرخه سازندگی و عمرانی، دیوار بیاعتمادی را فرو میریزد تا از میان آوار آن، بنای یک ارتباط عمیق و پایدار را پیریزی کند.
در این شیوه از تبلیغ، کار عمرانی هدف غایی نیست؛ بلکه وسیلهای است برای دسترسی. زمانی که نوجوان روستایی، یک روحانی را در حال رنگ آمیزی کلاس درس یا تعمیر محوطه مسجد میبیند، ناخودآگاه مرزهای ذهنیاش فرو میریزد. اینجاست که آجر و قلممو به ابزارهای تبلیغی تبدیل میشوند. ابزارهایی که اجازه میدهند مفاهیم دینی بدون واسطههای رسمی و در بستری از رفاقت میدانی منتقل شوند. او در خلال همین فعالیتهای عمرانی، پرسشهای بیپاسخ جوانان را میشنود و دغدغههای تربیتی را به فرصتهای آموزشی بدل میکند.

مشارکت مردمی؛ تبدیل پروژه به پویش هویتبخش
یکی از نقاط عطف شیوهٔ کاری او، تکیه بر مشارکت درونی اهالی و دانشآموزان است. او تنها به انجام کار عمرانی توسط گروههای جهادی خارج از روستا بسنده نمیکند، بلکه خود بچه های محل را پای کار میآورد. وقتی نوجوان روستایی با دستهای خودش دیوار کلاس درسش را رنگآمیزی میکند یا در نظافت مسجد محلهاش سهیم میشود، حس تعلق خاطر و مالکیت معنوی در وجودش جوانه میزند.
این رویکرد، در بلندمدت به پایداری فرهنگی منطقه منجر میشود؛ چرا که ساختمان بازسازی شده، دیگر یک ملکِ دولتی بیگانه تلقی نمیشود، بلکه خانهٔ خود بچههاست و صیانت از آن، تعهد اخلاقی آنان را برمیانگیزد. در این فرآیند، مسجد و مدرسه بار دیگر به کانونهای زنده پویایی، همبستگی و هویتبخشی بدل میشوند.
پیوند سازندگی فیزیکی با آبادانی فرهنگی
او باور دارد که وقتی یک روحانی، دوشادوشِ مردم در بهسازیِ یک مدرسه یا مرمتِ یک مسجد مشارکت میکند، پیامی جز خدمتِ بیمنت صادر نمیکند. او در میان گرد و غبار کار عمرانی، فرصت را غنیمت میشمارد تا حلقههایِ معرفتی برپا کند و به شبهاتِ نسل نو پاسخ دهد. برای او، کار عمرانی نه یک پروژه جانبی، که بهانهای برای نفوذ در دلها است. در نگاهِ او، همانطور که یک گیاه برای رشد به بستر مناسب نیاز دارد، جان انسان نیز برای پذیرش حق، به بستری از محبت و اعتماد احتیاج دارد. و این بستر، با دستهای پینهبستهٔ کارگر و روحانیای که از آجر و سیمان نمیهراسد، فراهم میشود.

مربی و راهنمای طلاب جوان
حضور او در حوزه علمیه امام صادق (ع) زنجان، فراتر از یک مسئولیت اداری بوده است؛ بسیاری از طلاب و فضلا، او را به نیکی تکیهگاه و پشتیبانی امین برای طلاب و دانش آموختگان حوزه علمیه میدانند. این عنوان افتخاری، نه برآمده از پست و مقام، که حاصل سالها تکیهگاه بودن، مدیریت کریمانه و دلسوزی پدرانهای است که برایِ تربیت سربازان امام زمان (عج) به کار بسته است. او در این حوزه، تنها آموزش نداده، بلکه زیسته است؛ تا بذر ایمانی که از دوران کشاورزی اش به یادگار داشت، در جان طلابِ جوان به درختی تناور تبدیل شود.

ارتباط با مردم در مسجد آیت الله طالقانی
در کنار فعالیت های عمرانی در روستاها و مدارس، ارتباط او با مردم شهر نیز در مسجد آیت الله طالقانی شکل گرفته است. مسجدی در محدوده خیابان توحید که در راسته فعالیت مکانیکها و صافکارها قرار دارد. این موقعیت، زمینه ارتباط او با جمعی از کسبه و شاغلان این محدوده را فراهم کرده است؛ ارتباطی که بر حضور در میان مردم و گفتوگوی بی واسطه با آنان استوار است.با این حال، محور اصلی فعالیتهای او همچنان کار جهادی عمرانی در روستاها و مدارس است؛ میدانی که در آن، خدمت عملی و ارتباط فرهنگی در کنار یکدیگر قرار میگیرند. حاصل این نگاه، تلاشی برای آبادانی فضاهای مورد نیاز مردم و تقویت پیوند میان گروههای جهادی، دانشآموزان و اهالی روستاهاست.
فرجام سخن؛ تجلی روح خادمانه در عصر تمدن سازی
فعالیتهای جهادی حجت الاسلام بهنام صمدی در روستاهای استان زنجان، مصداق بارز عبور از شعار به عمل است. او با تلفیق هوشمندانهٔ جهاد عمرانی و تعلیم تربیتی، الگویی کارآمد از روحانیت تراز انقلاب اسلامی را به نمایش گذاشته است؛ روحانیتی که در میدان رنج، کنار محرومان و در خط مقدم امیدآفرینی ایستاده است. این رویکرد، اثبات میکند که اثرگذاری فرهنگی، نیازمند تریبونهای پیچیده نیست؛ گاهی تنها با خاکخوردن در کوچه و پسکوچههای محرومیت، میتوان بنای استوار ایمان و محبت را در قلب نسل آینده پیریزی کرد.










نظر شما