به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت سالروز وفات حضرت امالبنین سلاماللهعلیها، متن روضهای در رثای این بانوی بزرگوار تقدیم ارادتمندان و دلدادگان اهلبیت علیهمالسلام میگردد.
جلسه روضه حضرت ام البنین جلسه مادران شهداست، پس باید با یاد شهدا و مادران شهدا بریم درِ خونهی خانوم اُمالبنین…
کیا دور و برشون مادر شهیدی دارن که هنوز چشمانتظار برگشتن پیکر پسرشه؟
ببینید، ما میگیم خوش به حال مادران شهدا؛ خوش به حالشون که پسرشون گمنامه و حضرت زهرا سلاماللهعلیها بهش نظر کرده. خود مادر شهید هم به این پسر افتخار میکنه؛ اما مگه ماها میتونیم حال این مادران رو درک کنیم؟
این بچهای که از همون روزهای انتظار برای به دنیا اومدنش تا وقتی که قد کشیده و جوون شده، تمام دلخوشی مادر بوده؛ مادری که با بیخوابی بچّش بیدار مونده، با مریضیش مریض شده و ذرهذره عمرش رو پای بزرگشدنش گذاشته... حالا بهش بگن پسرت شهید شده و پیکر پسرت معلوم نیست کجاست! یعنی چی؟!
شهید علی اکبر رضاییمنش، سال شصت و دو مفقود شده در کردستان، تا الان مادرش دَرِ خونه رو نمی بنده.
میگه: عزیزم از سفر میاد. پسرم بر میگرده...
میگن: وقتی بارون میاد، از خونه میاد بیرون. بهش میگن: مادر! بیا سرده، میگه: نه، الان پیکر بچّم زیر بارونه… وقتی برف میاد، از خونه میاد بیرون. مادر! مریض میشی، حالت بد میشه… میگه: شماها نمیفهمید. من مادرم. بدن بچّم الان زیر برف و بورانه….
رفتن مصاحبه بگیرن از مادر شهیدِ جاویدالاثر محسن جاویدی. یه نفر از نزدیکان شهید گفت که مادر شهید اصلاً بعد خبر شهادت فرزندش لب به ماهی نزده! از مادر شهید پرسیدن دلیل اینکار چیه؟ مادر شهید با یه بغضی گفت: پسر منو در اروندرود ماهیها خوردن. چطور لب به ماهی بزنم!
شاید الان با این حرفایی که زده شد، حال مادر شهدای گمنام رو بهتر بفهمیم.
اما همین مادرای شهدا، وقتی ناراحتی حضرت امام رو میدیدن، میگفتن که آقا جان، ما فرزندانمون رو فدا کردیم که شما ناراحت نشید!
این مادرا، الگوشون خانوم امالبنین بود که هر چه پسر داشت، فدای حسینش کرد.
مرحوم مامقانی در کتاب تنقیح المقال اینطور مینویسه:
وقتی بشیر وارد مدینه شد، مردم رو جمع کرد. بیبی امالبنین اومد. بیبی جان! بچههاتو کشتن…. خانم فرمود: از حسینم چه خبر؟ خانم جان، دستای علمدار کربلا رو جدا کردن... باز خانم فرمود: از حسینم چه خبر؟ بیبی جان! نبودی، عمود آهنین به سر پسرت زدن… اما باز خانم فرمود: از حسینم چه خبر؟ یه وقت صدا زد ای بشیر! «قَدْ قَطَّعتَ نِیاطَ قَلبی» بندهای دلم رو پاره کردی… «أولادی وَمَن تَحتَ الخَضراء کُلُّهُم فداءُ لأبی عَبدِاللهِ الحُسین» همه زندگیم فدای حسین… همه بچههام فدای حسین…
امالبنین دیگر پسر داری؟! نداری!
دور و بر خود شیر نر داری؟! نداری!
یک آسمان ماه و ستاره داشتی، حال
در آسمان خود قمر داری؟! نداری!
بین مسیر علقمه تا کف العباس
افتاد دستانش، خبر داری؟! نداری!
تا چشم شمر افتاد بر چشمان او گفت
ای حرمله تیر سهپر داری؟! نداری؟!
سر را به نیزه میزد و با خنده میگفت
زینب ببین، دیگر تو سرداری نداری!
دیگه به من امالبنین نگید. فرمود: «لا تَدْعُوِنِّی وَیْکِ أُمَّ الْبَنِینَ تُذَکِّرِینِی بِلِیُوثِ الْعَرِینِ»، دیگه منو مادر پسران صدا نزنید، منو یاد بچههام نندازید. «کَانَتْ بَنُونَ لِی أُدْعَی بِهِم». من یه پسرایی داشتم که به خاطر این پسران به من امالبنین میگفتن. «وَ الْیَوْمَ أَصْبَحْتُ وَ لا مِنْ بَنِینَ» دیگه کسی برام نمونده…
دیگر مرا ام البنین نخوانید
زیرا که من دیگر پسر ندارم...










نظر شما