به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت سالروز وفات حضرت امالبنین سلاماللهعلیها، نگاهی به جایگاه والای این بانوی بزرگ در تاریخ تشیع و جلوههایی از معرفت، وفاداری و تربیت ولایی ایشان خواهیم داشت.
قدم اگر خمید، فدای سر حسین
جانم به لب رسید، فدای سر حسین
ام البنین سابق این شهر عاقبت
شد مادر شهید، فدای سر حسین
یک چند وقتی است در این شهر هیچ کس
لبخند من ندید، فدای سر حسین
هر جملۀ بشیر مرا پیر کرده است
مویم شده سفید، فدای سر حسین
گلچین چهار تا گل گلخانۀ مرا
چه وحشیانه چید، فدای سر حسین
هر شب به یاد عمر کم ناز دانهها
اشکم به رخ چکید، فدای سر حسین
هر شب به یاد تشنگی کودک رباب
خواب از سرم پرید، فدای سر حسین
عباس پاسبان حرم شد به جای من
دستش اگر برید، فدای سر حسین
گویند جا شده به مزار محقری
آن قامت رشید، فدای سر حسین
خون قلبم نه ز داغ پسرم ریخت حسین
آسمان از غم تو روی سرم ریخت حسین
زینب آن نیست که پیش از سفر از پیشم رفت
از غم موی سپیدش جگرم ریخت حسین
خواهرت گفت که از نیزه دهانت خون شد
ناگهان بند دل از این خبرم ریخت حسین
من شنیدم بدنت زیر سم اسبان رفت
تنت انگار که پیش نظرم ریخت حسین
گفت راوی که جگر گوشهاَت ارباً ارباست
از دلم سختیِ داغ پسرم ریخت حسین
در ره یاری ارباب پسر یعنی چه؟
شکر، پیش قدمِ تو قمرم ریخت حسین
مادر آن است که یار غم زهرا بشود
پس چه بهتر که به پایت ثمرم ریخت حسین
پسرانم همه بودند سپرهای حسین
سپر من همه در حفظ حرم ریخت حسین
آب اگر ریخت ز مشک پسرم، شرمنده
آبرو بود که از چشم ترم ریخت حسین
مادرت آمد و دست پسرم را بوسید
عرق شرم ز روی پسرم ریخت حسین
شرمندهام که سوخت میانِ شرر پَرت
آتش گرفت باغِ گلِ لاله در برت
شرمندهام که مشکِ ابالفضل پاره شد
شرمنده رباب شد و کامِ اصغرت
مهلت نداد عمود به قولش وفا کند
عباسِ من که آب شد از آهِ آخرت
زینب حلال کن پسرم را حلال کن
قسمت نشد صدات کند چون برادرت
دستِ شکسته خون ز دو چشمان خون گرفت
خیلی شدم دوباره بدهکارِ مادرت
ای من فدای ناله روی بلندیات
شرمندهام که رفت ز دستت برادرت
سمِ ستور قسمتِ آن جسمِ پاک شد
بالای نیزه رفت سرش در برابرت
عباس رفت و آتشِ لشکر بلند شد
آتش گرفت چادر و دامان و معجرت
وحید محمدی
ام البنین دیگر پسر داری؟! نداری!
دور و بر خود شیر نر داری؟! نداری!
یک آسمان ماه و ستاره داشتی، حال
در آسمان خود قمر داری؟! نداری!
شبهای مهتابی که راهی بقیعی
غیر از دل خون، چشم تر داری؟! نداری!
مثل حسین بن علی، بال و پرت ریخت
عباس رفته؛ بال و پر داری؟! نداری!
بین مسیر علقمه تا کف العباس
افتاد دستانش، خبر داری؟! نداری!
«آیا عمود آهنین روی سرش خورد؟!»
جز این سؤالی توی سر داری؟! نداری!
تا چشم شمر افتاد بر چشمان او گفت
ای حرمله تیر سهپر داری؟! نداری؟!
سر را به نیزه میزد و با خنده میگفت
زینب ببین، دیگر تو سرداری نداری!
امیر عظیمی
هر بار بیقراری زینب تو را شکست
بر سر گرفت چادر زهرا... سکوت کرد
آهی کشید و بغض لبت بیهوا شکست
هر بار یاد فاطمه کردی دلت شکست
وقتی دلت شکست، دل مرتضی شکست
ای همنفسترین علی بعد فاطمه
قلبت میان غربت یک ماجرا شکست
پیشانیات که گنبد محراب را شکافت
وقت هجوم تیغ به شیر خدا شکست
ده سال پیر قصهی اشک حسن شدی
از زخم هر زبان که دل مجتبی شکست
وقتی حسین رانده شد از شهر مادریش
باید نوشت حرمت آل عبا شکست
گفتم ام البنین، دلم پا شد
گرههایی که داشتم وا شد
مادر آب را صدا زدم و. . .
خشکسالم شبیه دریا شد
سورۀ حمد نذر او کردیم
گمشده داشتیم و پیدا شد
باادب بود و روی دامانش
تا گل نازدانهای جا شد
. . . به مدینه نگفت مادر شد
گفت، مولای شهر بابا شد
با کنیزیّ خانوادۀ عشق
در دو عالم عزیز زهرا شد
خادمی کرد تا که عباسش
از ازل تا همیشه آقا شد
همۀ بچههاش عیسایند
گرچه عباس او مسیحا شد
آنقدر خرج گریه شد افتاد
آنقدر خرج گریه شد تا شد
تا قیامت به احترام حسین
ذکر لبهاش واحسینا شد
گفت: گفتند روز عاشورا
در غروبی که خیمه غوغا شد
بیت تقسیم آبروی حرم
مشک بیآب، سهم سقّا شد
کاش دست عمود نخلستان
سدّ راهش نمیشد، امّا شد
گفت: گفتند بعد آنی که
علیِ اکبر ارباًاربا شد
قد سقّا شبیه قاسم شد
قدّ قاسم شبیه سقّا شد
گفت: گفتند بر سر نیزه
سر عبّاس من تماشا شد
بسته بودند اگر نمیافتاد
بسته بودند اگر به نی جا شد
خوب شد همره حسین نرفت
در مسیری که سر به نیها شد
خوب شد مجلس شراب نرفت
در همان جا که جشن برپا شد
علی اکبر لطیفیان
دیگر مرا ام البنین نخوانید
زیرا که من دیگر پسر ندارم
من خانهدار خانهای افسرده هستم
آرامش یک باغ طوفانخورده هستم
هر چند حیدر راهی این خانهام کرد
بر غنچههای کوچکش پروانهام من
با برگ عمرم خانه را گلپوش کردم
این باغ آتشخورده را خاموش کردم
دیگر مرا ام البنین نخوانید
زیرا که من دیگر پسر ندارم
پشت درش امدادها از رب گرفتم
تا آمدم رخصت من از زینب گرفتم
تنها بلاگردان این گلهایم اینجا
یعنی کنیز حضرت زهرایم اینجا
این خانه روزی باغی از آلالهها بود
این خانه روزی قبلهگاه لالهها بود
من را مناجات حسینم خواب میکرد
این خانه را عباس دقالباب میکرد
دیگر مرا ام البنین نخوانید
زیرا که من دیگر پسر ندارم











نظر شما