به گزارش خبرگزاری حوزه، ازدواج فرزند کوچکتر پیش از فرزند بزرگتر، گاهی خانوادهها را با نگرانیهایی درباره احساسات و جایگاه فرزند بزرگتر روبهرو میکند. حجتالاسلاموالمسلمین علی بیات به این موضوع پاسخ گفته و راهکارهایی برای مدیریت این مسئله در خانواده ارائه کرده است.
ازدواج فرزند کوچکتر پیش از فرزند بزرگتر
در برخی خانوادهها و فرهنگها این باور وجود دارد که تا فرزند بزرگتر ازدواج نکرده، فرزند کوچکتر نباید ازدواج کند. این حساسیت گاهی درباره دختران پررنگتر است؛ هرچند در بعضی خانوادهها چنین رسم و باوری چندان جدی گرفته نمیشود.
در این موقعیت، خانواده با دو نگرانی روبهروست: اگر با ازدواج فرزند کوچکتر موافقت کند، فرزند بزرگتر چه احساسی پیدا میکند؟ و اگر مخالفت کند یا تصمیم را به تأخیر بیندازد، آیا فرصت مناسبی را از فرزند کوچکتر میگیرد؟ در اینباره سه نکته را باید در نظر گرفت.
نخست، پدر و مادر مسئولاند جایگاه و عزتنفس فرزند بزرگتر را حفظ کنند. او نباید چنین برداشت کند که ازدواج خواهر یا برادر کوچکترش به معنای عقبماندن، کمارزشبودن یا توانایی کمتر اوست. والدین میتوانند پیش از تصمیمگیری، در فضایی صمیمی با فرزند بزرگتر گفتوگو کنند و به او نشان دهند که نظر و احساسش برایشان اهمیت دارد.
برای نمونه، پدر و مادر میتوانند به او بگویند: «عزیزم، برای خواهرت خواستگاری آمده و به نظر میرسد شرایط برای ازدواج او فراهم باشد. پیش از تصمیمگیری خواستیم با تو صحبت کنیم و نظر و احساست را بدانیم. به نظر تو چهکار کنیم؟» چنین گفتوگویی به فرزند بزرگتر فرصت میدهد دیدگاهش را بیان کند و احساس کند در این تصمیم نادیده گرفته نشده است. البته باید مراقب بود که گفتوگو به مقایسه فرزندان یا قرار دادن آنها در برابر یکدیگر نینجامد.
اگر فرزند بزرگتر با این ازدواج مخالفت کرد، بهتر است پدر و مادر در فضایی آرام و بدون حضور دیگر فرزندان، علت مخالفت او را جویا شوند. شاید نگرانی او از قضاوت دیگران باشد یا احساس کند خودش نیز در آستانه ازدواج است و این اتفاق بر شرایط او اثر میگذارد. والدین باید با همدلی به حرفهای او گوش دهند، نگرانیهایش را بشناسند و برای رفع آنها راهحل پیدا کنند. در صورت نیاز، میتوانند از مشاور کمک بگیرند.
نکته دیگر این است که در منابع دینی، مستندی برای لزوم رعایت ترتیب ازدواج فرزندان وجود ندارد؛ بنابراین، صرفاً به دلیل بزرگتر بودن یک فرزند، نباید فرزند کوچکتر را از ازدواجی مناسب محروم کرد. ممکن است فرزند کوچکتر آمادگی بیشتری داشته باشد، به بلوغ و پختگی لازم رسیده باشد و فرد مناسبی نیز برای ازدواج با او پیدا شده باشد.
در چنین شرایطی، شایسته است فرزند کوچکتر با صبر، حوصله و همدلی، تصمیمگیری را به پدر و مادر واگذار کند و از ورود به تقابل و نزاع با خواهر یا برادرش بپرهیزد. خانواده نیز میتواند با گفتوگو و، در صورت لزوم، مشورت با متخصص، راهی پیدا کند که هم فرصت مناسب ازدواج از فرزند کوچکتر گرفته نشود و هم عزتنفس و احساسات فرزند بزرگتر نادیده نماند.










نظر شما