به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری حوزه، این مصاحبه درباره پسر ده ساله ی غزهای به نام مجاهد است که فعالان در حوزه اقدامات بشردوستانه با او انجام داده اند، پس از مرگ والدین مجاهد، عمویش سرپرستی مجاهد را بر عهده گرفت. تا همین اواخر، او با عمو، عمه و دو پسرعموی یتیم خود که توسط همان عمو سرپرستی شده بودند، در یک چادر زندگی میکرد.
والدین مجاهد هر دو هنگام تخریب خانهشان کشته شدند - رویدادی که پسر جوان را نه تنها یتیم کرد، بلکه به شدت مجروح کرد.
مجاهد با آسیبهای شدید شکسته شدن دندان ها و دستش درگیر است و صحبت کردن و غذا خوردن عادی برای او بشدت دشوار شده است، این شرایط باعث درد و همچنین خجالت او میشود.
او میگوید: "من والدینی ندارم که هزینه درمان دندانپزشکیام را بپردازند. کاش میتوانستم مراقبتهای پزشکی مورد نیازم را دریافت کنم تا بتوانم مانند سایر کودکان صحبت کنم، غذا بخورم و لبخند بزنم."
پای مجاهد نیز آسیب دیده و اکنون لنگان لنگان راه میرود و برای طی کردن مسافتهای طولانی تلاش میکند.
بزرگسالان در غزه تمام تلاش خود را برای حمایت از کودکان انجام میدهند، سرپرست مجاهد هم مانند همه بسیار تلاش کرده اما نمی تواند هزینه درمان دندانپزشکی مجاهد را بپردازند.
در عوض، آنها باید شیمیدرمانی برای سرطان خون مجاهد را در اولویت قرار دهند، که ناشی از مواد شیمیایی استفاده شده توسط رژیم خونخوار صهیونسیتی است، درمانی که او را روزها در بستر نگه میدارد و بین درد و خستگی در نوسان است.
در اوایل نوامبر، وضعیت خانواده حتی بدتر شد، زیرا سیل شدید چادر آنها را فرو ریخت و به وسایلشان آسیب رساند. آنها به همراه اقوام خود به یک ساختمان نیمه آسیب دیده در نزدیکی آنجا نقل مکان کردند.
دیوارها از آتشسوزی قبلی سیاه شدهاند، در حالی که درها، پنجرهها و سوراخهای دیوارها با برزنت پوشانده شدهاند که برای جلوگیری از بادهای زمستانی کمکی نمیکند. اما کمی سرپناه بهتر از هیچ چیز است.
با وجود این همه چالش، مجاهد در یک مرکز آموزشی موقت در اردوگاهی در همان نزدیکی ثبتنام کرده است. محیط آموزشی ایدهآل نیست، اما پسر جوان مصمم است که به تحصیل خود ادامه دهد و همچنین یک معلم خصوصی میگیرد تا جبران تمام کلاسهایی را که به دلیل بحران از دست داده است، بکند.
منبع:islamic-relief.org










نظر شما